Jak zostać naszym uczniem    Spacer po szkole    Historia    Wspomaganie    Lekcje to nie wszystko...    Nasze sukcesy

 Strona główna

Aktualności

Kalendarz roku szkolnego

Organy szkoły

Godziny urzędowania

Dokumenty szkolne

Publikacje

Archiwum

Przydatne linki

 

 

 

 

"Idź przez życie tak, aby ślady twoich stóp przetrwały cię."
Bp Jan Chrapek

 

"Wspomaganie rozwoju dziecka poprzez ruch rozwijający"
Autorka: mgr Lucyna Zegarek


Pogląd, że myślenie jako proces jest zupełnie oderwane od ciała, jest w naszej kulturze mocno zakorzeniony. Jest to związane z opinią, że wszystko to co robimy z ciałem oraz jego funkcje, wrażenia i emocje, które podtrzymują życie, są niższe i mniej wyraźnie ludzkie.
Procesy myślenia i uczenia się odbywają się nie tylko w głowie. To przecież poprzez zmysły, mózg otrzymuje informacje z otoczenia, które są potrzebne do zrozumienia świata i z których korzysta się, aby tworzyć nowe możliwości.
To właśnie ruch, w miarę jak staje się on coraz bardziej skomplikowany, wyraża wiedzę i zwiększa możliwości poznawcze.
Zwróćmy uwagę na myślenie i na potrzebę ruchu dla zakotwiczania myśli i budowania umiejętności, za pomocą których wyrażamy wiedzę. Niezależnie od tego jak abstrakcyjne może wydawać się nasze myślenie, może być ono zamanifestowane jedynie poprzez użycie mięśni ciała - mówienie, skupianie wzroku na stronie, trzymanie ołówka, wykonywanie utworów muzycznych.

Wrażenia odebrane poprzez nasze oczy, uszy, nos, skórę i prioprioreceptory, stanowią podstawę wiedzy. Poprzez zbieranie wrażeń, które informują nas o świecie i o nas samych, ciało staje się pośrednikiem uczenia się.
Istnieją głębokie związki łączące ciało, emocje i myśl. Emocje dostarczają istotnych informacji dla procesów racjonalnego myślenia. Natomiast stres, oprócz dobrze znanych oddziaływań na zdrowie, ma również szkodliwy wpływ na możliwości uczenia się. Stres jest podstawową przyczyną wielu problemów w uczeniu się u ludzi określanych jako: "nadpobudliwi", cierpiący na zaburzenia koncentracji.
Ruch aktywuje połączenia nerwowe w całym ciele, tworząc z całego ciała instrument uczenia się. W znacznym stopniu poprawia nie tylko uczenie się ale też twórczość, kreatywność.
Jedną z metod ruchu nakierowanego na wspomaganie rozwoju dziecka niepełnosprawnego umysłowo jest Ruch Rozwijający W. Sherborne. Udział w zajęciach prowadzonych tą metodą pomaga dzieciom stać się pewniejszymi swoich możliwości. Uczy je podejmować inicjatywę oraz wykorzystywać własne pomysły. Dzieci uczą się wrażliwości na potrzeby i uczucia innych. Uczą się skupiać uwagę na tym, co robią i uczyć się z doświadczeń ruchowych. Dzieci doznają satysfakcji z własnych dokonań.
Ten rodzaj terapii daje dziecku informację, co to znaczy czuć się we własnym ciele jak w domu. Uczy jak można używać ciała i kontrolować je na wiele sposobów. Dzieci przyswajają sobie słownik ruchowy np. siądźcie plecami do siebie, stańcie przodem do siebie, dostańcie lewym łokciem do prawej pięty itp. Uczą się umiejętności dozowania swojej siły, co to znaczy mocno, z całej siły, leciutko, delikatnie (tak jak jest to potrzebne przy nacisku kreski przy pisaniu). Metoda ta ma swoją strukturę i formę.

Dodatkowym doświadczeniem ruchowo-emocjonalnym jest udział w zajęciach grupy wolontariuszy, którzy pełnią rolę dorosłych partnerów.
Inną skuteczną metodą, doskonalącą umysł jest metoda Paula Dennisona. Od dawna wiadomo, że raczkowanie niemowlaków jest niezbędne do aktywacji pełnego zmysłowego funkcjonowania i uczenia się. Raczkowanie angażuje ruchy, które przekraczają linię środkową ciała i wykorzystuje zgodnie obie strony mózgu. Ruchy naprzemienne pomagają nam budować możliwości, które pozwalają na pełny dostęp do informacji zmysłowej: słuchowej, wizualnej, prioprioreceptywnej z obu stron ciała.
Dennisonowskie Równoważenie Lateralne, to specyficzna forma czynności, które ustanawiają od nowa efektywne, zintegrowane wzory pomiędzy naprzemiennobocznymi ruchami ciała, wzrokiem i słuchem.
Gimnastyka mózgu z jej naprzemiennymi, precyzyjnymi ruchami aktywuje zrównoważone mięśnie z obu stron ciała. Odnosi się to bezpośrednio również do zintegrowanej i jednakowej aktywacji kory ruchowej płatów czołowych mózgu, jak też zwojów podstawy i móżdżku. Systematyczna aktywacja kory ruchowej udoskonala sieci nerwowe również pozostałych obszarów płata czołowego, włącznie z korą przedruchową i wyższą przedczołową.
Ponieważ te specyficzne ruchy aktywują sieci nerwowe w całym mózgu, w obu półkulach jednocześnie, pomagają one budować podstawy potrzebne do zapewnienia sukcesu w uczeniu się w ciągu całego życia.
Szkoły i wszelkie inne miejsca gdzie, ktoś się uczy, od przedszkola poprzez szkołę i wobec ludzi dorosłych o różnych profesjach, gimnastyka mózgu jest bardzo efektywna. Zachowuje ona dobre zgranie układu UMYSŁ - CIAŁO i pomaga wszystkim w ogólnym uczeniu się i rozumieniu.
Podsumowując, należy pamiętać, powtarzając za Dennisonem, że w pracy z dziećmi, RUCH JEST DRZWIAMI DO UCZENIA SIĘ.