Jak zostać naszym uczniem    Spacer po szkole    Historia    Wspomaganie    Lekcje to nie wszystko...    Nasze sukcesy

 Strona główna

Aktualności

Kalendarz roku szkolnego

Organy szkoły

Godziny urzędowania

Dokumenty szkolne

Publikacje

Archiwum

Przydatne linki

 

 

 

 

"Idź przez życie tak, aby ślady twoich stóp przetrwały cię."
Bp Jan Chrapek

 

"Czy konflikty są konieczne? Co robić gdy się pojawią?"
Autorka: mgr Lucyna Zegarek
 

Już samo sławo "konflikt" budzi w wielu osobach lęk, gniew, niepokój, gdyż często utożsamiane jest z porażką., brakiem kompetencji. Ale przecież, wzrastanie w grupie rodzinnej, rówieśniczej czy zawodowej prowadzi nieuchronnie do różnic w obszarze opinii, potrzeb, zainteresowań czy wartości, co może rodzić konflikty.
Natomiast tak naprawdę, konflikty są nieprzyjemne. Niepokój jaki im towarzyszy, może niekiedy skłaniać do prób pominięcia ich milczeniem, ukrycia w nadziei, że np. znikną same. Tymczasem w sytuacji konfliktowej nie trzeba ani udawać, że ona nie istnieje, ani mobilizować sił nawzajem przeciwko sobie, lecz zmobilizować energię, uwagę, na poszukiwanie rozwiązań, które uwzględnią indywidualne potrzeby i oczekiwania wszystkich stron.
Konflikty są konieczne, gdyż tylko dzięki nim każdy z nas istnieje i jest zdolny do wyrażania siebie.
Są motorem do rozwoju i motorem twórczym (napędem wszelkiej innowacji jest NAPIĘCIE, które jest pokarmem dla wyobraźni i tworzenia tego, o jeszcze nie istnieje).
Są środkiem do budowania i formowania własnej osobowości. Dzięki konfrontacji między własnymi pragnieniami i ambicjami, a życzeniami rodziców w dziecku rodzi się poczucie własnej odrębności i niezależności.
Są elementem ułatwiającym pokonywanie trudności życiowych. Profesor Kazimierz Dąbrowski, twórca koncepcji dezintegracji pozytywnej, podkreśla że zaburzenie równowagi psychicznej integracji, jest niezbędnym warunkiem rozwoju człowieka.
Żeby dobrze rozumieć i rozwiązywać konflikty, musimy dokładnie zdać sobie sprawę z ich znaczenia dla nas.
Zbuntowany młody człowiek czasami tylko w drodze konfliktu może uwolnić się od nadopiekuńczych rodziców i wziąć za swój los odpowiedzialność. Tylko w drodze konfliktu naukowiec może obalić dotychczas obowiązujące teorie (Kopernik, Pasteur).
Dużą wartość odgrywa konstruktywne rozwiązywanie konfliktów w związkach małżeńskich i w rodzinie. Konflikty między małżonkami pozwalają na rozluźnienie sztywnych schematów zachowań wyniesionych z domu rodzinnego, wypracowanie lepszych sposobów komunikowania się, lepsze poznanie partnera. W rodzinie, konstruktywne rozwiązywanie konfliktów daje dzieciom poczucie odrębności i niezależności, uczy ich szacunku do drugiej osoby, uczy dyscypliny wewnętrznej i znoszenia niepowodzeń. Wszystko to znacznie wzmacnia więź pomiędzy członkami rodziny, która jest podstawą życia rodzinnego. Tradycyjne sposoby rozwiązywania konfliktów to:
- Ignorowanie - to technika polegająca na pomijaniu milczeniem problemu.
- Odwlekanie - to sposób polegający na odwlekaniu działania. Oczekiwanie na zmiany, które mogą nastąpić w miarę upływu czasu.
- Pokojowe współistnienie - w tej strategii zaangażowane są obydwie strony. Udają one, że konflikt nie istnieje.
Sposoby te są nieskuteczne. Stosowane na dłuższy dystans mogą znacznie zaostrzyć konflikt, prowadzą do wygaśnięcia więzi pomiędzy stronami, nie wpływają rozwojowo na relacje pomiędzy stronami. Profesjonalnie do rozwiązywania konfliktów stosuje się mediacje - jest to jedyny sposób rozwiązywania konfliktów, który nie dzieli stron na wygranych i przegranych. Żadna ze stron nie osiąga wszystkiego tak jak ma to miejsce w konfrontacji czy arbitrażu. (Arbitraż to odwoływanie się do prawodawstwa, do sądu, autorytetu w danej dziedzinie. Konfrontacja to równoczesne przedstawienie przez obydwie strony swoich racji i uzgodnienie ich sprzecznych zeznań). Efektem mediacji jest umowa, ugoda lub kontrakt. Umowa musi dotyczyć konkretu, konkretnych zachowań. Które czynią ten konflikt.
Etapy prowadzenia mediacji.

  • Ujawnienie i nazwanie konfliktu.

  • Poznanie stanowisk wszystkich stron, których konflikt dotyczy. Ten etap odbywa się oddzielnie dla każdej ze stron.

  • Badanie skłonności do kompromisu. Każdej ze stron przedstawia się to co myśli druga strona i czego oczekuje.

  • Opracowanie projektu umowy.

  • Konsultacja projektu (oddzielnie ze stronami).

  • Negocjacja. Mediator pilnuje przebiegu informacji, żeby strony trzymały się tematu.

  • Podpisanie umowy. Każda dostaje jej kopię.

  • Realizacja umowy. Po trzech miesiącach sprawdzamy jej realizację.

W taki sposób przeprowadza się mediację profesjonalną, ale tą samą zasadą kieruje się rodzic czy nauczyciel rozwiązując konflikty w domu czy szkole. Tu z pomocą przychodzi: Sześć kroków "Metody bez porażek" Thomasa Gordona.

  • Rozpoznaj (nauczycielu N, rodzicu R)konflikt i nazwij go. Wybierz dogodny moment. Wyraźnie i dokładnie powiedz co czujesz i jakie twoje potrzeby zostały naruszone lub niezaspokojone. ("Martwi mnie, że masz kolejny raz nie odrobioną pracę domową za co powinnam Ci postawić dwóję." "Jestem zdenerwowana, że ciągle muszę przypominać o umyciu wanny".)

  • Znajdźcie wspólnie możliwe rozwiązania. Spróbuj najpierw wydobyć od dziecka różne rozwiązania. Swoje dodaj później. Nie oceniaj żadnego, nawet słowem "dobre". Przyjmij wszystkie pomysły. Sam (N, R) dodaj swoje.

  • Krytycznie oceń te rozwiązania. "To zaniży moje wymagania wobec Ciebie", "Uważam, że to rozwiązanie byłoby niesprawiedliwe wobec mnie" - ciągle myć wannę.

  • Zdecydujcie się (N, R), na najlepsze rozwiązanie. "Z tym rozwiązaniem zgadzamy się" , "Czy to rozwiązanie zadowala wszystkich ?" itp.

  • Opracowanie sposobów realizacji tego rozwiązania. Ustalamy wspólnie co wykona uczeń, do kiedy, albo co potrzebuje żeby wykonać ? Co do mycia wanny, to jak często i w jakie dni, kto ma ją myć. Ustalamy precyzyjnie zapisując datę i osobę.

  • Wykonanie powziętej decyzji. To N czy R pilnuje wykonania zadania i on ocenia jakie modyfikacje należy wprowadzić w zależności od sytuacji.

Dlaczego namawiam do stosowania tej metody?

  • każdy kto współuczestniczył w tworzeniu zadania, postanowienia czy uchwały, ma silniejszą motywację do jego realizacji

  • angażujemy się bardziej w coś w czym mamy udział

  • dzieci uczą się w ten sposób odpowiedzialności

  • rozwija się sprawność myślenia dziecka - sztuka argumentacji

  • nie ma tu miejsca stosowania siły

  • jest to forma terapii dla dziecka.

I jeszcze pamiętajmy.
W sytuacji konfliktowej pomiędzy N - dzieckiem czy R - dzieckiem, zawsze negocjatorem jest dorosły (N, R).

Literatura:
1. T. Gordon, Wychowanie bez porażek
2. T. Gordon, Wychowanie bez porażek w praktyce
3. T. Gordon, Wychowanie bez porażek w szkole